25/9/2009 ·
O kadar sıkıldım ki aynı yaşanmışlıklardan.Her günümün aynı olmasından.Bir tanıdık yüz gördüğüme sevinemez oldum.Hep aynı muhabbetler.Sıkıldım artık...
Aylar önce yazmıştım yukardaki cümleleri.Bakıyorum da hayatımda pek de değişiklik olmamış.Yani çok şey değişti ama sindirmeden geriye attım yaşadıklarımı.Çok sonra alıcam takkemi önüme hepsini halledicem diye.Ya kocaman kaya parçalrı olacakalr ya da ufak çakıl taşları kim bilir?Ya çok mutlu olucam ya hüzünlü bi genç kız.Ne kadar çabalasam da gülmeye bi yerde bi burukluk var peşimi bırakmayan.Nedir bu çözemedim.Boyumdan büyük işlere kalkışmış gibiyim.Şu kısacık ömrümde neler olmuş derken tam bir yenisini görüyorum.Beterin beteri vardır diyorum.Böylece geçiyo ömür , ebedi huzura varana kadar böyle oyalıyo hayat insanları...
Bazen gülüyorum kendme ne kadar da arabesk takılıyorum diye,bazen de tam tersi çok mutlu oluyorum.Gençlik başında duman denilen şey buysa itiraf etmem gerkir ki herşeye rağmen onu kaybetmek istemem
Ne kadar dengesizim yahu:)
Yorum (6)
Yorum yaz!
12/4/2009 ·
Aradan sadece bi kaç ay geçmesine rağmen sanki yıllardır buraları ziyaret etmemişim gibi hissettim.Şuan bencilce sadece anlatmaya ihtiyacım var.Taşındığım şehre geleli 6 ay oldu.Bu zaman içinde iki kez iş değiştirdim.Biri 3 ay diğeri 1 gün
.
Uzaktan kendimi izledim.Biraz yol katetmek istedim ama sanırım yolu katlettim.Şöyle bi kendimi dinledğimde hep umutsuzluklar,mutsuzluklarla dolu olduğumu gördüm.Aslında bunlarla dolu değilim sadece kendime bunları yüklüyorum yaşadığım şeyleri hazmedemiyorum.İnsanların bu kadar kör olmalarını kabullenemiyorum.Bunu söylediğmde "Herkesten sana ne bi şekilde dünya dönüyo bozma bu gidişatı."diyen büyüğüm ne kadar yardım edebilr, ne kadar örnek olabilir bana!!
Kimseden bişey bekledğim yok ama herkes üstüne düşeni yapmalı diye düşünüyorum.Toplumla ilgili kendimi çok yoruyorum ama öylesine yaşamaktan daha iyidir.
Çevremdekileri de çok üzüyorum.Bi tutturdum beni bırakın,yanlız devam etmeliyim diye.Anlamıyorum kendimi ; güvenebilecğin kişileri bulmak bu kadar zorken ben neden uzak tutuyorum herkesten kendimi.Rahat batıyo kanımca.Ama her gün yeni umutlarla uyandığımı ve uyandığmda azıcık da olsa gülümsediğimi farkettim.Çok şey anlatacaktım ama kafamı toplayamadım.Yazarken saçmalamış ya da yanlışlıklar yapmış olabilirim.kusura bakmayın.Ama bu yazdıklarım kaynaktan çıkan su kadar sade ve gerçek...
Yorum (4)
Yorum yaz!
11/2/2009 ·
O kadar yorgunum ki gözyaşlarımı akıtmaya gücüm yok.Düşündüklerimi yazmaya mecalim yok. Dudakalrımı kıpırdatıp gülümseyecek halim yok.Kısacası herşeyin içinde hiç bişeyim yok.Sahipliğini üstleneceğim tek bi varlık,tek bi madde yok.Bana ait olduğunu sandığım hiç bişey yok. Ya onlar beni bıraktı ya ben onları.Hayata karşı bi bıkkınlık ve yenilme korkusu var ki işte o asla peşimi bırakmıyo.Çok denedim onu bırakmayı fakat o beni bırakmıyo.
O kadar bitkinim ki söyleyeceklerim dilimde takılı kalıyo içim de boş yere yer kaplıyo.Güzel duygulara yer kalmıyo.
Yine çok saçmaladım ama napiyim çok mutsuzum:(:(
Yorum (6)
Yorum yaz!
10/1/2009 ·
Bazen yolun bittiğini düşünürsün.Gidilecek yol yoktur ama henüz sona da gelinmemiştir.Çaresizsin.Gidecek yerin yok.Devam edecek yolun da...
Avuçların yanar,gözlerin dolar ;yutkunursun akıtmazsın yaşını.Korkarsın seni ezecekler diye.Güçsüzlüğünü göstermemen gerek.Sana acımamalı kimse.Günden güne yittiğini bilmemeli asla.Biri bilecek olursa elbet seni daha fazla ezip üzecektir bunu bildiğin için korkarsın.İçin geçmiştir ama dimdik durursun son gücünle.
Her yaşadığın an,her duyduğun söz seni daha fazla yıkar güler geçersin ama içinden ağır darbeler alırsın.Her an ölümü daha fazla özlersin.Ölüm kurtuluştur ama sen o kurtuluşa erecek kadar iyi olup olmadığını düşünürsün.Ölümü hakedecek kadar iyi değilsin karar veririsin.Kafan karmakarışık bi şekildeyken uzanırsın yatağına.Uyku yarı ölüm halidir diye uyumaya çalışırsın nafile yakanı bırakmaz düşünceler kafanı sıkıştırırlar,boğulursun. İşte tam da bu haldeyim hatta kelimelere tam dökemedim tıkandım .
Minicik bir kız çocuğuyken ne güzeldi oysa.Anneciğimin koynunda uyurken ne kadar da huzurluydum.Dünya yeşille mavinin harmanlandığı bir yer olarak görünürdü.Yemyeşil çimlerde oynar masmavi denizde yüzerdim.Ama şimdi mavi deniz kirlendi,yemyeşil çimenler yakıldı.Oyun oynayacak hiç bi yer kalmadı bana.
Söz verdiler bana herşey güzel olacakmış öyle demişlerdi.Güzel dedikleri şey buysa ben güzel olsun istemiyorum.Sadece herşey yalın olsun istiyorum bu bana yetecek ama olmuyo işte.Bu kadar yılda bu dünyaya alışmış hatta ayak uydurmuş olmam gerekirken neden bu kadar yabancı hissediyorum kendimi...
Yorum (4)
Yorum yaz!
9/1/2009 ·
Ah zaman ahhh!Hiç bişey için yeterli değilsin.Akşam saat 22:00 civarlarında eve ayak basıyorum.Ye,iç,dinlen derken zaman hızla akıp geçiyo.Hiç bişey için vakit kalmıyo.Bi yerden satın mı alsam şu zamanı bilemedim.yaklaşık 10 gün oluyo kendim için hiç bişey yapamıyorum.İşe gircem dedim sonunda girdim.Girdim de noldu?Al işte böyle oldu.Hiç bişey yapamaz oldum.Kendim kaşındım ben ama 
.Her akşam sabah erken kalkcam diye yatıyorum.Peki sabah ne oluyo?Hüsrannn
Ne yaptıysam uyanamıyorum.Nasıl bu hale geldim tüm alışkanlıklarım değişti sanki.Büyük bi bunalım geçirdiğimi hissediyorum ama yorgunluktan üzülemiyorum bile gülüyorum bol bol.İş ortamıve arkdaşlarımla şimdilik bi problemim yok.Müdürümle bile baya samimi olduk müdür gibi değil de arkadaş gibi.Ama ben yine memnun değilim.Sevemedim işi .Uf ya daha iyi bi iş bulmam lazım bir an önce yoksa ruhi olup çıkcıam yaniii.Buraya bile uğrayamıyorum.Yazmak istiyorum kafamı toplayıp cümle kuramıyorum.Konuşmak istiyorum laflar dolanıyo çok yoruluyorum ya .
Bünyemden sesler geliyo "clok:batarya zayıf!!"ne zaman biter batarya bilemem
Yorum (1)
Yorum yaz!